Tot 1953 kan de carrière van Bury beschreven worden als een opeenvolging van vallen en opstaan, en het getuigt van de onophoudelijke zoektocht van de jonge kunstenaar naar nieuwe uitdrukkingsmiddelen. Hij was korte tijd lid van de groepen La Jeune Peinture belge (van 1947 tot 1949) en CoBrA (vanaf 1949). Het is niet verrassend dat veel van deze jonge kunstenaars surrealistische wortels hebben: Christian Dotremont, Joseph Noiret, Serge Vandercam… Maar wat verrassend is, is dat deze surrealistische oorsprong niet wordt ontkend, maar expliciet wordt geclaimd. De leden van CoBrA stellen een ander soort surrealisme voor, of een antwoord op het surrealisme. De titel van de tentoonstelling in Brussel in 1949 kon niet duidelijker zijn over hun artistieke bedoelingen: “Le groupe surréaliste-révolutionnaire adhérant à Cobra présente : La Fin et les Moyens – Exposition expérimentale internationale de Tableaux, Dessins, Objets”.

Dit schilderij is een uitstekend voorbeeld van picturaal experiment waarmee de kunstenaar zich probeerde te onderscheiden van zijn tijdgenoten. Het toont een scherp gevoel voor kleur en compositie, en hoewel de kwaliteit ervan onbetwistbaar is en de stijl op geen enkele manier lijkt op die van andere kunstenaars uit die tijd, voldeden deze schilderijen niet aan Bury’s artistieke ambities. Toch is het zeker een springplank die hem verder naar artistieke volwassenheid zal leiden.